لحظه ها همی بارد غم به روی اعصابم روزها منم نارام شب نمی برد خوابم
دوستها همه خاموش، غافلند احبابم وا! چه روزگاری شد، دوست را کجا یابم
در پی جمع کیفی سخت در تب و تابم
خشم دشمنان خلق کی تواند ارعابم
گاهی اشک چشمانم میدهد مرا آزار گاه از فشار خون کار من شود دشوار
از الرجی می بینم نیز هردمی ادبار استرس بود عامل گر که می شوم بیمار
با تمام این آلام خسته نیستم از پیکار
تا که جان به تن دارم می روم سراغ یار
ای جفاگر شیاد فتنه جوی آدمخوار ای نظام سرمایه ای بیان استثمار
ای نشانه وحشت جا پای استعمار میکنی جهانی را غرق خون در کشتار
آتشی کنی روشن ای دغاگری مکار
تا که سود هنگفتی گرد آوری هربار
بانک تو یکی آفت صندوقت بلای جان با پروژه های خود کشوری کنند ویران
با قروض پرسودی سفره ها کنند بی نان در عمل بیفزایند رنج کارگر و دهقان
دستها تراست در خون تا به مرفقت پنهان
با تلاش هرروزی در سواد یک پیمان
ارتجاع پارینه با فریب و تزویرش از جهان موهومی شکل گیرد تصویرش
با ملا و آخندی با مراد یا پیرش دستیار سرمایه ست ذکر و فکر و تدبیرش
نسلی را بخون غلتاند حکم ساده تکفیرش
دهشتی کند برپا نعره های تکبیرش
سیلی از خرافاتی باز میکند طغیان میکند همی تخدیر ذهن مردم نادان
این مداریان دین تاجران بی وجدان با جوی کنند سودا اصل گوهر انسان
قاتلان بی باکند در شمار سفاکان
چاکران سرمایه بس ذلیل تر از حیوان
از اجامر و اوباش، دزد و رهزن و جانی بطن این رژیم مملوست از فساد خانخانی
مشت هرزه و عیاش غرق در هوسرانی توده های مردم گشت غرق در پریشانی
هتک حرمت انسان جوش این مسلمانی
خونت آه مباح باشد این بس است که انسانی
این نظام سرمایه گشته فاسد و بیمار با تراکم ثروت کرده انبوهی بیکار
ارزش اضافی را می رباید این جبار از وجود هر کارگر در پروسه هرکار
صلح کمپنی هایش جنگ برسر بازار
تا که سود پرباری آورد بچنگ هربار
کارگرا به رستاخیز خارزار گلستان ساز نظم کهنه گندیده، دور ریز بوستان ساز
با چراغ علم و فن روز
از
شبستان
ساز محبسی بکن ویران جایش یک دبستان ساز
با ستمکشان دهر از زمین آسمان ساز
با ثقافت عالی هرگهی نو انسان ساز
وصف این
نظام نو کثرت و فراونیست رفع هر نیازمندی، خواهشات انسانیست
هر دوباره تولیدش عاری از پریشانیست کارگاه آن موزون، دادگاهش انسانیست
کارکنان آگاهش شاد از شگوفانیست
در روابط تولید رونق و درخشانیست
ج.
ا. پ
9.
2. 2003
