زنجیر استبداد
بیا ساقی بیاور می که امشب انجمن دارم بمحفل راه مده کس را که با یاران سخن دارم
دلم از رنج واندوه همچون دل
میناست غرق خون ز بیگانه پرستان وطن رنج کهن دارم
ز درد و ناله من قلب بی دردان چه میداند ولی من چشم استمداد از اهل سخن دارم
ز هذیان گفتن فرهنگیان دون صفت ترسم هراس بیشتر زین ابلهان بی وطن دارم
که بینند درد استبداد را درمان ز پابوسی ازین برده خویان درد دل چون کوهکن دارم
مرا از خنجر خون ریز دشمن بیم و باکی نیست ز بیگانه پرستان وطن هردم شکن دارم
شفای درد جز اعجاز دست توده ها نبود اگر چه تیره دل خندد ز تجویزی که من دارم
برای دفع استبداد و قطع جنگ و خون ریزی بیاد این حرف را ازلعل آن شیرین سخن دارم
بجز زور سلاح از کف نیندازد سلاح قاتل مکن حیرت ازین تدبیروتشخیصی که من دارم
شنا در بحر خون دارد شهید آسا دل "حافظ" نداند کس بجز آزادگان دردی که من دارم
نیاز سیر گلشن نیست ای واعظ مده پندم که من ازخون دل درسینه خود صد چمن دارم
پس از مردن مده غسلم بآب کوثر ای زاهد که داغ مهر میهن چون شهیدان بر کفن دارم
ز خاک آهسته بردارید تابوت مرا یاران
کز زنجیر استبداد بر تن صد شکن دارم
حافظ هزاره
