من و مھتاب
شبی بود شبی دراز
از آن شب ھا کہ قصہ میشود آغاز
در آسمان زیبا
عروس ماہ
با پراھن سفید
در دل شب
آرام آرام میرقصد
با خاموشی میدادبمن آواز
میگفت بمن قصہ ء گذشتہ را چنین باز:
ای آوارہ زنی مھاجر
ترا دیدہ بودم درشھر زیبا
یعنی در آن خرم شھر آریانا
بمن چہ میگفت ماہ؟زخاکم قصہ میگفت
از میھن زیبایم با غصہ میگفت
میگفت :ھیچ میدانی چہ آمدہ بر سرش
بر آن دشت وکوہ ودامن ھای پر برش
سبزہ ھا رویدہ ز اشک انسان ھا
لالہ ھا دمیدہ ز خون جوان ھا
فتادہ بر ھر کنج وکنار لاش ھا
میھنت آن زیبا خراسان، آن ملک باستان
میھنت آن رشک جھانیان،آن زیبا گلستان
کنون ویران گردیدہ،خاک دان و گلخن آن
باغ و چمن آن۔ ۔ ۔ ۔
ھمہ یکسان گردیدہ ۔ ۔ ۔
آہ کہ ویران گردیدہ ۔ ۔ ۔ ۔
آہ کہ ویران گردیدہ۔ ۔ ۔ ۔ ۔
سوما
کاویانی
اسلام آباد
