خواب پریشان
کردم چو باز دیده به دوران گریستم زین ناشناس گشته هراسان گریستم
بر لب توان سینه مکیدن مرا نبود دل شد ز ناتوانی چو پیچان گریستم
ز انکه توان حرف به گهواره ام نبود تا احتیاج دل کنم عریان گریستم
فارغ شدم زشیر و چو گشتم روان بپا رفتم بپای سفره ی بی نان گریستم
چوپان شدم به قریه ارباب من ز فقر از جور گرگ و خار بیابان گریستم
درب شکسته و تن عریان اجاق سرد شب های تارو سرد زمستان گریستم
ناخورده نان و پای برهنه شدم روان از خانه تا به صحن دبستان گریستم
برجامه ام چو طعنه زد اطفال خان وبیگ از زخم تیغ طعنه ایشان گریستم
روزی که گشت دوره تحصیل من تمام از ذوق و شوق فتح نمایان گریستم
بر کودکان بی کس و بر پا برهنگان گشتم چو من ادیب دبستان گریستم
تا واقف از خواص رژیم ستم شدم بر روزگار مردم افغان گریستم
آمد چو یاد از ستم خلق و پرچمم رفتم بخاک جمله شهیدان گریستم
آنرا که خلق گفته گلو پاره می نمود دیدم چو در غلامی دزدان گریستم
دیشب چو رعد تا به سحر ناله داشتم از سوز دل چو ابر بهاران گریستم
قاتل
چو خواست دیده
"حافظ" کشد به چنگ
بر
خواستم ز خواب
پریشان
گریستم
حافظ هزاره
