در ظلمت دخمه ها
از هجوم درد در زندان استبداد دوش در عروقم خون دل چون موج توفان كرد جوش
ساغر چشمم چو شد لبريز از ميناي دل از در و ديوار برخاست ، بانگ نوش نوش
لكه خون در در و ديوار زندان جان گرفت گفت: راز اي هموطن تا كي ز هم داريم پوش!
درشكنجه صد جوان داد جان، اينجا مثل تو گشت از توفان استبداد بسي شمع ها خموش
بگذر اي همرزم از جان، مگذر از پيمان خود نيستي تنها درين راه ، نيك بگشا چشم و گوش
بر در و ديوار زندان لكه هاي خون ما سهم گيرند با تو در پيكار ، اي همرزم كوش
روزي همرزمان ما ، درب زندان بشكنند خون ما و رزم ما از چشم آنها نيست پوش
گفت « حافظ » بگذر از جان ، مگذر از آيين اما
نوش خندان زهر مرگ و ليك، با دشمن مجوش
حافظ هزاره
11. 8 . 2005
