بھمن نمردہ است
و آن شھر دلفریب
آن رویای غریب
کنونست مرا قریب
در آسمان شب:
رقص شعلہ ھای حزین
گلولہ ھای آتشین
در این دم واپسین ۔ ۔ ۔
وشھر۔ ۔ ۔
در غوغای بس خاموش!
صدای زدھن نر سد بگوش!
جانیان خواھند شد روپوش!
خانہ ھا غرقہ خون
نا مرد ھا تشنہ خون
این زندگیست یا جنون؟
ھمہ جا در وحشت ازخفاش ھا
بھرسوبینی فتادہ بزمین لاش ھا
گرگان گرسنہ وھمان تلاش ھا
ھیولای آھنین در رفتار
خاموش خواھند شدزگفتار
آن رزم آوران با وقار
و زندگی ھاگوشہ زندان است
بر چوبہ دار لب ھا خندان است
نام شان ھمیش تابانست
آن آزاد مرد با وقار
آن قھرمان پر افتخار
نام نامیش تا ابدپایدار
دژخیم پا در گلویش می نھد
زشدت برق بر ھوا می جھد
با تازیانہ ظلم شکنجہ اش میدھد
ولی ھرگزدھان نخواھد گشود
ولی ھرگزحرفی زاو نخواھی شنود
در دل وی ۔ ۔ ۔
جز نفرت ز شما چیزی نخواھد بود
آری او بھمن است و پھلوان
اگر بدست خصم افتد شیر ژیان
آیا چہ بہ آنھا خواھد داد ارمغان
خشم و نفرت وانزجار
بر پلیدان سیہ روی، سیہ کار
بر زشت خویان سیہ روزگار
و اورفت وجاودانہ رفت
ھمچوعقاب بلند پرواز زآشیانہ رفت
ولی نہ نامش زمیانہ رفت
نام نامی وی ھمیشہ جاودان است
او ھمان خورشید تابان است
مھرش در دل ملت جاودان است
آری بھمن است دشنہ تیز
قلب دشمن را کرد خونریز
او نہ لرزید زاین ستیز
زیرا:
(ھرگزنمیردآنکہ دلش زندہ شد بہ عشق)
(ثبت است در جریدہ ءعالم دوام ما)
سوما کاویانی
