اخگر سرخ
گشت از آتش بیداد وطن مجمر سرخ بس که از ابر ستم ریخت فرو اخگر سرخ
تاخت چون ابر جفا و ستم از جانب غرب زندگی شد به سر مردم ما محشر سرخ
غم این خیل یتیمان مهاجر ز وطن شده بر زخم و جراحات دلم اخگر سرخ
اشک سرخم برخ زرد بس آید شب و روز دامن انباشته دارم نگر از گوهر سرخ
سرخ رویم که نکردم سر تعظیم فرود به در قاتل مردم ز پی افسر سرخ
مادران را نه نشاندم به غم فرزندان به سر تازه عروسان نزدم معجر سرخ
تا بود شیوه اربابی به افغان حاکم مردم تحت ستم سوزند ازین اخگر سرخ
خشک اشک از رخ اطفال دهاقین نشود از تب فقر همیشه بودش بستر سرخ
به رضایش نرود خیل ستمگر زان جا غیر با قوت سرنیزه یک لشکر سرخ
در صف رنجبران صد ستم باید خواست ساخت باید زپی رزم عدو سنگر سرخ
سر دیوان ستمگر نشود دور ز تن تا نگیرند به کف رنجبران خنجر سرخ
آب از بیم شود چهره دژخیم بشر چون فراهم شود از رنجبران لشکر سرخ
لایق حزب کمونیستی افغان باشد که بود رهبر و سالار بران لشکر سرخ
خلق را رزمجویانی از ستم بخشند نجات که بوند صاحب اندیشه و یک معبر سرخ
منزل ماست دران خانه که بالای سرش پرچم سرخ برافراشته با اختر سرخ
خلقی و پرچمی این یاوه سرایان بدروغ گشته بودند نهان در عقب چادر سرخ
جبر تاریخ نقاب از رخ ایشان بگرفت شد عیان چهر سیاهش زپس معجر سرخ
چون شود محکمه خلق ستمکش برپا قاتلان را نبود عذر دران محضر سرخ
ساقیا برکف "حافظ" می مردافگن ده
که شود لحظه یی آسوده ازین اخگر سرخ
حافظ هزاره
6. 8. 2004
