شرشر مزرعه جاریست زباران گندم
شرشر مزرعه جـــــاریست زباران گندم
دست در بیل وکلنـــــگ ودل دهقان گندم
قریه درباغ مســـــاوی تن وجان آب دهد
لب لبخند زنان ، مســــرور وخندان گندم
آه ، اما من واین مزرعـــــه وجــوی چرا ؟
لرزه درقلب وتن وپاوســــــروجان گندم!
دیرگاهیست که تب کرده همــــه باغ چرا؟
همه جا رام وســـــکوت وشب تاران گندم
روزگاریست غریبـــــانه بسی دراین شهر
همه جا سایه درد است ، همه حیران گندم
روزگاریست که سـرمایه وجمعی سرمست
انچه درد است زیاد است، نه فراوان گندم !
دختر مزرعه دیریست فســـــــرده از غم
لب لبخند فرامـــــوش ، همه گریان گندم
دوستان ! آب شویم گریـــه شویم یا لبخند
همه یکدست شویم ،باردیــــگر نان گندم
ج. مونس 29 اکتوبر
