د. ابجدی
13. 8. 2010
طریقت بارداری "اسلامی"
اعجازی ماورای طبیعی!!!
شب قبل یک فیلم کوتاه ویدیویی را در سایت (بابا) مشاهده می نمودم که مضمونش از قرار معلوم، در همین اواخر در شبکه سه تلویزیون جمهوری اسلامی ایران پخش و فیلم آن توسط دوستی به اسم آقای جواد مشهدی به آدرس سایت مزبور ارسال شده بود؛ مباحث مطروحه در همین فیلم پیرامون آداب "بارداری" از منظر نگرش اسلامی، بحدی مرا بخود کشانید که در پایان، بلافاصله البته ناخواسته و ناخودآگاه قلم بر روی کاغذ به جولان آمده و نگاشته کنونی مرقوم گردید؛ اینست که من هم همین مرقومه را به سایت مذکور می فرستم تا اگر صلاح دیده و تجویز دارند، به حلیه نشر آراسته گردد.
لفظ "معجزه" همانا در مفهوم شناخته شده و منحصر بفرد خودش، دلالت بر چنان رویداد شگفت انگیزی دارد که نه فقط نفس حدوث و چگونگی اش، از حیطه اراده، امکان و کارایی های بشر متعارف باید خارج باشد، بلکه رهیابی به کنه علل و اسباب و درک ضرورت های آن هم، خود اعجازی می طلبد که در فهم نگنجیده و عقل قاصر آدمی نیز از درک آن به جملگی عاجز است.
واقعیت اینست که پدیده "معجزه" خواه بعنوان یک مفهوم و یا یک رویدادی خارق العاده، اصلا مسئله ای نمیباشد که بتواند امروزه عقل و خرد بشر قرن بیست و یکم را بخود مشغول داشته و بنابراین، موضوعی برای تأمل و تفحصی پژوهشگرانه گردد؛ چون دهریست که "عصر معجزات" دیگر پایان یافته به نحوی که اکنون میشود، محض بر خاطره هایی از آن بویژه در لابلای متون مقدس و اساطیری بجا مانده از آن دوران وقوف یافته و از اینطریق، لحظاتی هم بعقب نگریست. بگونه مثال برای فهم و ادراک کارایی های خارق العاده و شگفت انگیز عصای موسی و دست و روح درمان کننده عیسی، نه مجالی برای آزمون وجود دارد و نه هم ضرورتی؛ اصالت علم و استدلال منطقی بشریت مترقی هرگز و هیچگاهی به چیزی بنام معجزه تمکین نکرده، آنرا نپذیرفته و نمی تواند بپذیرد.
اگر معجزه با وحی و الهام بمثابه شاخصی انحصاری برای رسالت، و آنهم نه هر رسالتی، ملازمت داشته؛ پایان رسالت هم بنابراین، بخودی خود پایان عصر معجزات را تداعی می نمود. اینست که خلاء ایجاد شده از این بابت را، در امتداد یک مسیرت طولانی چند هزار ساله تا ظهور نخستین بارقه های قدرتمند تفکر علمی و خرد اندیشی مختص به عصر طلایی روشنگری، مطلقیت قهار مذهبی و آنهم در یک همآهنگی حسابگرانه با ایده آلیسم ناب ارتجاعی پر نموده است.
رشد و تکامل روبتزاید نیروهای تولیدی، پیش زمینه و محملی بوده برای رشد، توسعه و اعتلای شعب گوناگون معرفت علمی که بر همین زمینه و بمدد آن، شناخت انسان هم بر طبیعت و اسرارش، بر جامعه و کشف قوانین تکاملش، هردم فزونی یافته است.
اما پیشروی علم و تسخیر سنگر های بیخبری، جهالت و اوهام، نه بعنوان امری مقدر، بسادگی و در شاهراه هموار، بلکه در نبردی جانکاه و بی پایان با سخت جانی نیرو های عادت و خرافه و لجاجت های آزمندانه کهنه پرستی، همواره در مصاف قرار گرفته است؛ لجاجتی که اربابان حریص و خشم آگین آن با توسل به تمامی ذرایع ممکنه، گاه با چنگ انداختن به سلاح تقدس دینی مذهبی، گاه با التجا به یک نیروی ناشناخته ماورا طبیعی، و زمانی هم با تکیه مزورانه بر لشکر سودجویی های فرصت طلبانه "سرمایه"، رزم آزمایی نموده و می نمایند که در این میان، لجاجتی که در عبا و قبای تزویر، تحمیق و تفتین مذهبی تبارز و تظاهر میکند، خطرناکتر، سخت جانتر و بنابراین دیرپا تر از همه به نظر میآید؛ از همین جاست که گفته میشود:
"مذهب افیون توده هاست!"
برای اثبات همین مدعا، اینک می خواهم بر تازه ترین جلوه ای از یک افسون مذهبی که هدفش تحمیق و گمراه نمودن توده ها میباشد، اندکی مکث نمایم، افسونی که نه فقط با علم و اندیشه های پیشرو عصر، بلکه با هر آنچه موافق عقل سلیم و منطق سالم بشریت متمدن قرن بیست و یکم است، به سهم و به شیوه خودش، لجاجت کرده و خصومت می ورزد.
چنانچه در شروع همین مقدمه خاطرنشان گردید، سخن بر سر طریقت بارداری "اسلامی" و فواید مترتب برآن میباشد که مخاطبش هم، نه فقط باشندگان عمدتا مسلمان یک جامعه ای که در آن، ولایت فقیه سیادت داشته و متولیان آن با چنگ و دندان، عملا امر به معروف و نهی از منکر خودشان را اعمال می دارند، بلکه رعایای اسلام بطور عام و به تعبیری "امت اسلامی" میباشد.
تشریح طریقت بارداری در اسلام ، از قرار معلوم، موضوع مورد غور و اختصاص یک برنامه اشاعه و ارشاد مذهبی میباشد که اخیرا از شبکه سه تلویزیون رسمی جمهوری اسلامی ایران پخش گردیده است. دو خانم مسلمه ای که خودشان را به لباسی مرجح و مجاز ــ همان حجاب پرآوازه اسلامی ــ آراسته اند، چه در نقش متولی برنامه و چه در مقام یک اهل رأی ارشاد کننده، ظاهر گشته و پیرامون موضوع برگزیده خودشان (طریقت بارداری اسلامی)، تبلیغ و ترویج و یا به زبان خودشان، ارشاد مذهبی می نمایند.
تا اینجا همه
چیز ظاهرا عادی به نظر میآید. اما شگفتی برانگیزنده در آنست که مسلمه ارشادگر ما، با اظهارات خودش که بازتاب صفای ایمان، خلوص نیت و عمق باور های مذهبی ایشان باشد، بدون آنکه به زبان بیاورد، بی محابا همه آموزه های تا کنونی و در واقع، همه حقایق مسلم علم، خرد و بصیرت آدمی را به سخریه میگیرد؛ او در چارچوب شرح و تبیین "طریقت بارداری اسلامی"، تز هایی را ارائه میکند که نه فقط در معنا و مفهوم، بلکه همچنان در نتایج حاصله از کاربرد شان ــ در صورتیکه بتوانند کارایی تئوری خودشان را اثبات نمایند! ــ عظیم ترین انقلابی در "نظام خلقت" برپا خواهد شد!!!
ناگفته نباید گذاشت که سخنان مسلمه ارشادگر ما پیرامون آداب بارداری اسلامی، نه یافته های فکر و پندار روانی مذهبی شخص خودشان، بلکه بخشی از یک تئوری انسجام یافته و جامع خیلی دیرینه میباشد که بقول ایشان، در هیئت روایاتی از "اهل بیت"، در کتب معتبر اسلامی قید و مسجل میباشد که ایشان هم، بقدر توان از آن فیض برده اند.
شالوده همین تئوری مذهبی اینست که زن و مرد مسلمان، چنانچه اراده کنند، می توانند به نحوی کاملا نقشه مند، فرزندانی با صفات و مشخصات ویژه از پیش تعیین شده بدنیا بیاورند، به شرطی که در اقدام خودشان برای بچه دار شدن، ضوابط و مقرره های بارداری اسلامی را بکار گرفته و رعایت کنند. عمده همین ضوابط و آداب بارداری اسلامی، تا جاییکه خواهر ارشادگر با آب و تاب و ایمان راسخ شرح می دارد، مربوط به فاکتور زمانی میگردد.
برای اقدام به بارداری و تولید فرزندی مورد طلب و سفارشی، نه تنها ویژگی های منحصر بفرد هر روز و هر شب در یک هفته، بلکه همچنان ساعات و لحظات معین همین روز ها و همین شب ها را هم نشانی نموده و تشریح میکند. بطور مثال:
اگر خواسته باشید نطفه طوری بسته گردد که مولود شما از بالاترین حد رضایت ملکوتی برخوردار و حافظ کتاب خداوند باشد، پس عمل بارداری می باید در شب دوشنبه انجام گردد!
نطفه ای که در شب سه شنبه بسته میگردد، مولود آن، دل رحم، شهید پرور، مبرا از دروغگویی، تهمت و غیبت کردن، یعنی از گناه های زبان پاک و منزه خواهد بود!
نطفه ای که در شب پنجشنبه بسته گردد، مولود فرزندی خواهد بود خیلی دانشمند و از عالمان حقیقی روزگار خودش؛ در حالیکه حاصل عمل بارداری در روز پنجشنبه، فرزندی خواهد بود بدور از شیطان و طول و موج های شیطانی!
ویژگی های فرزندی که نطفه آن در عصر روز جمعه بسته شود، غیر از آن خواهد بود که جمعه شب بعد از نماز عشا بسته میگردد!
برعکس اوقاتی از شب و روز هم هستند، بطور مثال شب اول ماه مبارک رمضان که در آن، نباید اقدام به عمل بارداری شود، زیرا نطفه ای که در این اوقات بسته میگردد، مولودش واجد ویژگی های منفی شخصیتی خواهد بود! ...
این بود خلاصه ای از تشریحات ارزشمند خواهر مسلمه ارشادگر پیرامون مشخصات آداب بارداری در فرهنگ دینی اسلامی و اوقات ویژه و مناسب برای اینکار.
شاید فیلم ویدیویی ارسالی آقای مشهدی که من آنرا در سایت (بابا) مشاهده نمودم، تنها
گوشه یی بریده شده از یک تئوری منسجم و متکامل مذهبی در خصوص عمل بارداری باشد، که امیدوارم در بازدهی آن در اینجا، قصوری رخ نداده باشد؛ جالب اینجاست که استماع سخنان هرچند موجز همین خواهر ارشادگر ما، که از هر حرف و کلمه بیرون جهیده از حنجره اسلامی ایشان، توگویی نور حقیقت ملکوتی می تابید، مرا چنان بوجد آورد که ناگهان خودم را در همان هزاره های سپری گشته یعنی در "عصر معجزات" یافتم!
اگر تئوری اسلامی تولید نسل، آنچنان که مسلمه ارشادگر ما روایت میکند، عظیم ترین انقلاب تا ایندم شناخته شده فکر بشر را تداعی نماید؛ نتایج حاصل از تطبیق عملی آنرا هم، لاجرم نمی توان و نباید به چیزی غیر از "معجزه" تشبیه و تعبیر کرد.
اگر یافته های تاکنونی علم وراثت genetic به اثبات انتقال برخی خصایص ظاهری در پروسه شکل گیری gen یک ارگانیسم زنده، محدود شده و "شبیه سازی فزیکی"، آخرین آزمون اثباتی شناخته شده تا ایندم میباشد، تئوری اسلامی تولید نسل، در این عرصه خیلی ها سبقت جسته و چنانچه می بینیم، در مقیاسی هزاران فرسنگ، ره بجلو گشوده، و در حد کمال "شخصیت سازی" می نماید، شخصیتی که اما برخلاف نگرش همین تئوری، هویت و مختصات اجتماعی تکاملی اش، پدیده ای اکتسابی، و بنابراین از حیطه تئوری و عمل وراثت و همچنان کارایی بارداری اسلامی، خارج میباشند. علم و دانش را نه از طریق عمل بارداری، در هر لحظه ای از شب و روز که میل و اراده نمایند، بلکه می بایست فراگرفته و کسب نمود؛ وجود گوناگونی های شخصیت افراد انسانی، یعنی خوبی و زشتی های فکری، اخلاقی، فرهنگی، روانی ... و در یک کلام، شعور اجتماعی را، با تمکین بر هستی اجتماعی است که می توان و باید تبیین کرد.
اما تئوری اسلامی تولید نسل برحسب روایت خواهر ارشادگر ما، همه اینها را به چگونگی بستن نطفه در اوقات معینی از شب ها و روز های هفته مرتبط دانسته و ضابطه های دقیق آنرا برای هر زن و مرد عادی مسلمان شرح و توضیح میکند!
دیگر نه به تربیه خانوادگی نیاز است، نه به مدرسه، دانشگاه و عالی ترین مرجع و موسسه علمی و تربیوی یعنی حوزه علمیه قم؛ هم والدین از وجایب جوهری خودشان مبنی بر حمل ثقلت بار اخلاقی تربیوی در تکوین شخصیت فرزندان شان سبکدوش گردیده اند، هم آموزگاران موسسات تعلیم رسمی و هم آیات عظام حوزه های علمیه؛ چون یک زن و مرد عادی مسلمان می توانند فقط از طریق اقدام درست و مقتضی به عمل بارداری، فرزندان دلخواه خودشان را ــ عالم، دانشمند، سخنور، پاک سیرت، خداپرست و ... ــ تولید نموده و به "مدینه فاضله" جامعه اسلامی تقدیم نمایند؛ کافیست شب و روز و لحظات معین عمل بارداری را چنانچه خواهر مسلمان ما از زبان "اهل بیت" ارشاد می نماید، با دقت و امعان نظر انتخاب نمایند!
آری، این تئوری، شخصیت سفارشی مورد نیاز جامعه اسلامی را، پیشاپیش برحسب یک نقشه دقیقا پی ریزی شده تولید میکند؛ اینجاست که موجود انسانی در شکل گیری و تکوین شخصیت خودش، در قلمرو کارکرد چنین تئوری ای، مشابه و برابر با روند شکل گیری هر شئی و کالایی میگردد، که میشود آنرا بر وفق یک نقشه طراحی شده در کارخانه تولید کرد.
پس کارخانه "آدم سازی اسلامی" برخلاف موسسات تولیدی سرمایه دارانه، بزرگترین "معجزه" دوران و در واقع، "مادر معجزات" میباشد، چون این رویدادی خارق العاده، دیگر به هیچ وحی و الهامی که خاصه "رسالت" باشد، مرتبط نمیگردد؛ اگر چنین است، باردیگر باید پرسید که "معجزه" یعنی چه؟
عملی را که هر زن و مرد عادی مسلمان قادر باشند به نحوی روتین در هر شب و روز از طریق اقدام نقشه مند خودشان به بارداری و تولید مثل انجام دهند، چگونه می توان رویدادی خارق العاده و بنابراین "معجزه" خواند؟
این البته در وهله نخست، فقط تناقضی ظاهری در تئوری اسلامی تولید نسل را آشکار میسازد، زیرا همین واقعیت که میشود در هر زمانی، از طریق اقدام به عمل بارداری، نطفه آن موجودی را بسته کرد، که صفات و خصایص اجتماعی اش را پیشاپیش بر اساس یک نقشه معین مورد نیاز خودمان پی ریزی کرده ایم، بخودی خود عظیم ترین معجزه است؛ اگر "معجزه" را بنا به تعریف ارائه شده، یک امر و یک رویداد خارق العاده می دانیم، پس تولید یک موجود انسانی سفارشی، بدون شک یک عمل و یک رویداد خارق العاده میباشد؛ نقش رسالت پایان یافته را که هم، امروزه آیات عظام، در معنا و مفهوم زمان خویش و آنهم به شیوه خودشان ایفا میدارند!
با همه اینها باید گفت که، معجزه مورد بحث در اینجا را، میشود بگونه همان خواهر ارشادگر، فقط در تئوری و در منبر وعظ، توضیح نموده و ثابت کرد؛ اما در عمل، اثبات حقیقت آن، در همه حالات محتاج تجربه و آزمایش است.
تردید آقای مشهدی پیرامون سخنان همان خواهر ارشادگر، البته کاملا علمی و منطقی میباشد؛ با اینحال، پرسش ایشان را که آشکارا خواهر ارشادگر را تعجیز میکند، نمیشود منصفانه تلقی کرد، چون این خانم نمی تواند از چگونگی شرط و شروط و زمان بستن نطفه شخص خودش، کوچکترین اطلاعی داشته باشد. برعکس، او می تواند از نقش فعال شخص خودش در امر چگونگی بستن نطفه فرزندان خودش، سخن گفته، نبوغ، دانش، صفات و سجایای عالیه اجتماعی، اخلاقی ... ایشان را که بموجب تئوری اعتقادی خودش، برای شان می باید نقشه کشی نموده باشد، مبرهن گرداند؛ بر یک چنین زمینه ایست که میشود تئوری تولید نسل ادعایی شان را نیز به آزمون گرفته و بر معجزه گری های ایشان قضاوت کرد!
لینک سخنان خواهر
مسلمه ارشادگر
http://www.youtube.com/watch?v=OjNydJV4Iuw
