به نقل از نشریه خیابان شماره 77
علی عجمی در حبس و سکوت
مصاحبه با امیرمحسن محمدی روزنامه نگار و فعال دانشجویی آزادیخواه و برابری طلب
در خصوص وضعیت زندانی عقیدتی علی عجمی
از وضعیت علی عجمی چه اخبار تازه ای دارید؟
رفیق علی اکبر عجمی در حال حاضر دورانی حبسش را درزندان می گذراند، او در تاریخ 17 مرداد از طرف شعبه ی 15 دادگاه انقلاب به ریاست قاضی صلواتی به اتهام تبلیغ علیه نظام به 1 سال و به اتهام تبانی علیه نظام به 3 سالحبس محکوم شد و این حکم متاسفانه در دوران بازداشت موقتش در اوین صادر شد، یعنی بدون اینکه وثیقه ای برای او تودیع شود مستقیما از بازداشتگاه موقت اوین برای گذراندن 4 سال حبس خود به بند منتقل شد.
عجمی که در جریان اعتراضات پس از انتخابات در نشریات دانشجویی دانشگاه تهران بسیار فعال بود در حادثه ی حمله ی ماموران به کوی دانشگاه تهران دچار آسیب دیدگی هایی شد و پس از یک دوره متواری بودن در وضعیتی که متاسفانه از طرف نزدیک ترین رفقای همسنگرش هیچ حمایتی نشد ، ناچار به محل زندگیش در سبزوار بازگشت و در تاریخ 21 بهمن توسط 5 مامور اطلاعاتی در حالی که برخورد بسیار خشنی با خانواده اش داشتند بازداشت شد، او پس از آنکه 100 روز را در بند 209 گذراند به بند 350 اوین منتقل و تحت شدید ترین فشارها قرار گرفت و نهایتاً بر اساس همان اعتراف هایی که در
شرایط فوق صورت گرفته بود و کوچکترین ارزش حقوقی ندارند و همچنین گزارشهای بسیار مغرضانه ی کارشناسان وزارت اطلاعات به این حکم سنگین محکوم شد.
علی عجمی سابقه فعالیت در چه عرصه هایی را دارد؟
ایشان عضو فعال دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب بود و در جریان اعتراضات دانشجویان چپ مخصوصاً تظاهرات 13 آذر 86 حضور فعال داشت، علی عجمی که دانشجوی سال آخر رشته ی حقوق دانشگاه تهران بود، سردبیر نشریه ای دانشجویی به نام «جهانی بهتر » هم بود که آخرین شماره اش در 16 آذر 88 منتشر شد اما مشکلات امنیتی موجود جلوی توزیع آن را گرفت ، او وبلاگی به همین نام داشت و بارها در وبلاگش صراحتا وابستگیش را به احزاب موجود رد کرده بود و شدیداً علیه آنها موضع می گرفت .
آیا زندانیان سیاسی در زندان های جمهوری اسلامی به یکسان مورد بی حقوقی قرار می گیرند یا میان آنانی که حامیانی درون نظام دارند با کسانی که جز طبقات کارگر حامی دیگری ندارند تفاوت های معناداری وجود دارد؟
متاسفانه فعالین چپ در زندان های موجود مورد فشار بسیار شکننده ای قرار می گیرند ، احکام بسیار سنگینی برایشان صادر می شود و حتی قوانین موجود که در مورد زندانیان راست گرا و اصلاح طلب اجرا می شود در مورد آنها نقض می شود ، به عنوان مثال همین قانون بازداشت موقت که در حال حاضر 1 ماهه هست که به صلاحدید قاضی تا 2 مرتبه ی دیگر قابل تجدید است و بعد از آن باید قرار وثیقه صادر شود ، اما مشاهده می کنیم که بعضی از فعالین چپ از همان دوره ی بازداشت موقت برای گذراندن حکم به زندان می روند، همه ی اینها در حالی صورت می گیرد که معمولا سکوت سیاه و نگران کننده ای از طرف نهادهای حقوق بشری و سازمان های موجود صورت می گیرد و بعضی از این نهاد ها علناً اقدام به سانسور و بایکوت اخبار مربوط به فعالین چپ می کنند. این وضعیت در مورد تشکل دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب بسیار بدتر است، چرا که از طرفی خود تشکل عملا به دلایل مختلف از هم پاشیده است و امکان حمایت از اعضای سابق خود را ندارد و از طرف دیگر بسیاری از فعالین داب که اخیراً به زندان افتاده اند از جمله خود من در غیاب فعالیت خبری و کار کمپینی که برای سایر زندانیان سیاسی صورت می گیرد، شدیداً نگران مصادره ی تبلیغاتی احزاب و سازمان
های موجود و به عبارتی دیگر همان پروژه ی شهید سازی بوده ایم .
